''Rahat bıraktığımızda doğa nasıl da güzel bakıyor başının çaresine. Biz hiç elimizi sürmeden, ne büyük işler başarıyor tek başına.''

''Hayat işte. Evde hayal kuruyor, sonra sokağa çıkıyor ve hepsini tek tek gömüyorsun bir yerlere. Hayatın aklındakiyle alakası yok. Eter koklatılıp bayıltılmış ve hiç bilmediğim bir yere getirilip bırakılmış gibiyim.''

''Evini değiştirmek, yatağını değiştirmek gibiydi bir nehrin. Sancısı büyüktü. Yine de galiba bazı insanlar yolda olmak için geliyorlardı hayata. Dikiş tutturamayan, bir yerde uzun süre kalamayan, doğuştan huzursuz insanlardık biz.''

''Kitaplar, kedi, bir de ben. Bu kadardım. Daha fazlasına cesaret edemedim.''

Hasan Karataş ile tanışmam Yıllar Sonra isimli ilk kitabıyla olmuştu. Şiir ve deneme türünü birlikte sunduğu bu kitabı beğenmiştim ve blogumda yer vermiştim. Şimdi ise ikinci kitabı olan Mor Melankoli ile buluşturdu beni. Uzun bir emeğin ürünü olduğuna inandığım bu kitabını da büyük bir keyifle okuduğumu söylemeliyim. Üstelik bu kitap çok daha samimi ve içten geldi bana. Bu durumun elbette bir çok nedeni olabilir ancak sosyal medyada zaman zaman şiirlerini okuma fırsatı bulmam yabancılık çekmeden okuma nedenim sanırım.

Mor Melankoli 4 bölümden ve 40 başlıktan oluşuyor. İlk kitabında olduğu gibi şiir ve deneme türü birlikte sunuluyor. Her başlık yeni bir konuyu getiriyor ve bir çoğunda konuyla ilgili bir şiire yer veriliyor. Bu anlamda ilk kitabı olan Yıllar Sonra ile benzerlikler gösteriyor.
Mor Melankoli hüzün, ayrılık, yalnızlık, aşk, sitem, umut gibi derin duyguları fazlasıyla hissettiren bir kitap. İçten, samimi ve akıcı bir dili var.

Eleştirmek istediğim tek şey ise bir hikayesi varmış gibi hissetsem de kapak tasarımı olurdu sanırım. Karina Yayınevi bir çok yeni yazara kapılarını açan bir yayınevi ancak şu kapak tasarımlarına biraz daha özen gösterse ne güzel olur demeden geçmek istemiyorum.

''Aşk sensin. Kıymeti yok şehirlerin. Senin olmadığın yerlerin. Kara kalem resim gibi önemi yok bütün silüetlerin, bütün renklerin, desenlerin, mevsimli mevsimsiz açan çiçeklerin.''

''Öldürdüğün birine yeniden umut olma.'' demiştim. Sen sustun. Bütün cevapları ölçüp tarttın kendi iç dünyanda. Kaybetmeyi sevmediğini o zaman anladım. Kaybetmekle yüzleştiğinde insan, gidecek olanların kıymetini yeniden anlıyor.''

Yeni bir kitapta görüşmek üzere...

Ferit Edgü'nün Çığlık kitabını bir fuarda Melisa Kesmez'in çok istediğim Nohut Oda isimli kitabını almaya gittiğim sırada Sel Yayıncılığın standında gördüm ve almaya karar verdim. Açıkçası yazar ve kitap hakkında çok da fazla bilgiye sahip olduğumu söyleyemem. Ancak bu mini öykü kitabını okumak diğer kitaplarını da en kısa zamanda okumama neden olacak gibi.

1981 ve 1982 yılları arasında yazılan kısa kısa yirmi öyküden oluşuyor eser ve kendi içinde Çığlık ve Parçalar olmak üzere iki bölüme ayrılıyor.

Kitabın ilk öyküsü de olan Üç Düş/Üş gerçek bir olaydan alıntı ve tam bir empati hikayesi. Sadece dört sayfadan oluşan ancak inanılmaz etkileyici bir hikaye.
Papağan hikayesi var sonra. Kısa ve öz cümlelerle neler anlatmıyor ki yazar bir papağanın ağzından.
Kör ve Oğlu isimli öyküsü ise en sevdiğim öykülerden biriydi kitapta. Gözleri sonradan kör olan ve sonra yazmaya başlayan bir baba ve babasının azından çıkan her kelimeyi kaleme alan bir oğul. Aralarındaki sohbet ise bir ayrı güzeldi.
Sahaf hikayesi var sonra. İsveç'de Süryani bir sahafın hikayesi bu ve en sevdiğim öykülerden biriydi bu öyküde.
Tam bir efsane derlemesi olan At hikayesi de mutlaka okumanızı istediğim hikayelerden diyebilirim. Bunun gibi birbirinden güzel toplamda yirmi öykü.
Parçalar adını taşıyan bölümde ise yazar ileride yazmak istediği öykülerin taslaklarını paylaşıyor. Yarım kalan hikayeler anlayacağınız ve sonuna da bu hikayeleri dileyen tamamlayabilir diye ekliyor. Hatta bir hak iddia etmeyeceğini de söylüyor.

Öykülerin Öyküsü isimli bir bölüm var birde. Bu bölümde yazar bu kitapta yer alan öykülerden birkaçı bazı açıklamalar gerektiriyor diyor ve yazarken kimlerden yada nelerden esinlenerek bu hikayeleri yazdığını anlatıyor.

''Hayvanları seven, insanlarını da sever, derler.
Yalan.
Bazı hayvanlar sevilir.
Ve bazı insanlar.''

''Herkes uyurken bak, gece ne denli güzel...Kitaptan mı bu?Sanırım. Ama hangi kitaptan bilemiyorum. Belki bir gün benim yazacağım kitaptan.'' 

''İnsanlar ikiye ayrılabilir mi: Körler ve görenler. Kuşkusuz, evet. Ama bu durumda bakanlarla görenleri işitenlerle duyanları okuyanlarla anlayanları ayırmak gerekmez mi? Sağırlık, körlük birer sakatlıklar. Ya öbürleri?'' 

Yazarın dilinin ise çok doğal olduğunu söylemeliyim. Öykülerin konularını, konuları işleyiş şeklini, dili ve yorumlama şeklide bende bir o kadar yer etti. Sıra dışı, özgün hikayeler okuyorsunuz ve hayata, insana, topluma dair bir çok hikayenin içerisinde buluyorsunuz kendinizi. Bunun gibi bir çok nedenden dolayı Ferit Edgü okumak bana iyi geldi. Tek seferde elden düşürmeden okuyabileceğiniz kitaplardan olacaktır sizin için ve benim için ara ara okumak istediğim kalemlerden oldu.

Yeni bir hikayede görüşmek üzere...

Bazen Bahar, Melisa Kesmez'in okuduğum ilk kitabı ve uzun zamandır okuduğum en iyi öykü kitaplarından biri olabilir. Son zamanlarda adını sürekli duyduğum yazarlardan biriydi Melisa Kesmez ve geçte olsa okuma fırsatı buldum. Hatta iki kitabını aldım direk yazarı sevemeyeceğim ihtimalini hiç düşünmeden. En yakın zamanda yazarın ilk kitabı olan Atları Bağlayın, Geceyi Burada Geçireceğiz isimli kitabını da almayı planlıyorum.
Bazen Bahar, 10 farklı kadının anlattığı, 10 farklı öyküden oluşan bir öykü kitabı ve her öykü hayattan bir parça taşıyor. Çok derin anlamlar çıkıyor ortaya ve birini diğerinden ayıramayacağınız, birbirinden güzel öyküler okuyorsunuz. Melisa Kesmez'in ise insanın içine işleyen bir anlatım tarzı var. Ben olayları işleyişine, anlatışına hayran kaldım. Öykülerin tamamı hayatın içinden. Bir o kadar da abartıdan uzak. Her öykünün sonunda keşke daha uzun olsaydı dediğimi hatırlıyorum.

Aslında sadece 110 sayfadan oluşan çok kısa bir öykü kitabı Bazen Bahar, buna rağmen dolu dolu hikayeler bir arada.

Her sayfasından inanılmaz zevk alacağınızı düşündüğüm bu öykü kitabını okumanızı öneririm. Bir sonraki Melisa Kesmez kitabın ise Nohut Oda olacak.

Yeni bir kitapta görüşmek üzere...

''Kalmak için gelmemişti. Kalmak için yaratılmamıştı. Bazı insanlara 'kal' demekle 'öl' demek aynı şeydi sanki.''

''Bir roman kahramanı mesela. Kitapta bir laf eder. Altı çizilecek cilalı cümlelerden değil ama, kendi halinde bir cümle. Bir tek sen cımbızlarsın onu kitabın kalabalığından. Sırf sana bir şey anlatır o cümle. Başka herkese susar.''

''Bir kayaya aşık olabilir mi insan? Olabilir. Bir ağaca sarılabilir. Bir taşı yanağından öpebilir. Bir derenin koynuna girebilir. Bir dağın elinden tutup uykuya dalabilir.''

''Hikayeler biterdi ya, bazen bir derenin iki tepelik arasında bayır aşağı akıvermesi gibi sessizce gidiverirlerdi, bazen de iç organların sökülür gibi sancılarla koparlardı senden.''

Osmanlı Cadısı Tırnova, Manga gurubunun solisti olarak tanıdığımız Ferman Akgül'ün ilk kitabı. Kitap ilk olarak 2016 senesinde çıkmış aslında ben ise tamamen tesadüf eseri karşılaştım kitapla ve ismine kapılıp almaya karar verdim. Bu hikayeyi merak ettim açıkçası ve sadece bir iki saat sürdü kitabı bitirmem. Sadece 160 sayfadan oluşuyor zaten kitap ve içinde 10 hikaye yer alıyor. Kitaba da adını veren ''Osmanlı Cadısı Tırnova'' kitabın en uzun hikayesi ve bence en güzeliydi. Düğmeci'nin 'Sessiz ev'i, Bir Elemenin Anatomisi, İsimsiz Sevgili, Ben Ressam Tarık Sönmez, Siyah Beyaz Saray, Padişah İle Terzi, Bir Parça Umut, Piyanist Uşakla Piyanist Efendi! ve Uzun Şortlu Adam kitabın içindeki diğer hikayeler.

Fantastik kitap etiketiyle yayınlanan kitap, korku, gerilim gizem türlerini de içinde barındırıyor. Hikayeler fazlasıyla yaratıcı, oldukça farklı ve her birinden bir roman çıkar sanki.  Çizimler ise bence çok güzeldi. Bir çizgi roman falan okuyormuşum gibi hissettim. Özellikle kitabın kenarlarında bulunan çizimler kitabı çok farklı kılmış. Ayrıca Manga grubunun o havasını hissettiriyor bu çizimler.

 Mutlaka okuyun falan diyemem, eksiklerinde yok değildi ama farklı olduğunu söyleyebilirim. Sayfa sayısını doldurmak için hikayeler eklenmemiş , yada birbirini taklit eden hikayeler yoktu. Beklediğimden iyiydi açıkçası.

Yeni bir kitapta görüşmek üzere...

Aziz Nesin deyince nedendir bilmek hep ''Türk halkının % 60'ı aptaldır.'' söylemi aklıma gelir. Üzerinden yıllar geçmesine rağmen, benim de yaşım düşünülürse ve bu söylediklerini ben biliyorsam, kim bilir o senelerde nasıl ses getirmiştir. Sonra da eklemiş ''Keşke %40'ı zekidir deseydim.'' Üstelik o dönemlerde çok eleştirilen bu olaylardan sonra kitap satışlarında tuhaf bir şekilde artma olmuş. Söylenilen kötü söylemler, iyi söylemlerden daha çok ilgimizi çekiyor galiba. O günden bu güne pek bir şey değişmemiş.

Aziz Nesin okumaya ilk ne zaman başladım hatırlamıyorum. İlk evde bulduğum bir iki kitabını okumuştum.Sonra Pdf olarak okuduğum hikayeleri de olmuştur. Mahallenin Kısmeti aynı şekilde evde bulduğum kitaplarından biri.

Mahallenin Kısmeti, 1957 yılında yayınlanan 60 yıllık bir öykü kitabı. Benim elimdeki baskısı 1977 yılında Tekin Yayınevi tarafından çıkmış. Sizler Nesin Yayınevi tarafından çıkana kolaylıkla ulaşabilirsiniz. Pdf olarak da indirilebiliyor.

Kitaba ismini de veren Mahallenin Kısmeti adlı öykü aynı zamanda kitabın ilk ve en uzun öyküsü. Yaşlı bir adam olan Hacı Mesut ile Mahallenin Kısmeti lakaplı On sekizinde bir kız olan Maide'nin evlilikleri anlatılıyor. Bu evlilik haberinin duyulmasıyla her evde bu beklenmedik evlilik konuşuluyor. Hacı Mesut'un böylesine güzel ve genç bir kızla evlenmiş olması mahallenin kadınları ve erkekleri tarafından kabul görmüyor. Mahallenin kadınları her gün bir evde toplanıp Maide hakkında atıp tutarken erkekleri kahvede saatlerce Maide'nin güzelliğinden konuşuyorlar. Onun ise gözü Hacı Mesut'dan başkasını görmüyor. Efendi aşağı efendi yukarı dolaşıp duruyor, ne derse anında yerine getiriyor. Merakına yenik düşen mahallenin erkekleri Hacı Mesut ile ahbap olabilmek için sıraya giriyorlar. Böylece eşlerini de yanlarına alarak, bu eve rahat rahat girip, çıkma şansını elde ediyorlar. Bu ziyaretler sırasında kimse Maide'den gözlerini alamıyor. Eve girip, çıkanlar çoğaldıkça, dedikodularda çoğalıyor. Maide'nin büyüsüne kapılmış bu erkekler tüm bu olanların gerçek amacını göremiyor.

''O gece sabaha kadar Kırkmerdiven Mahallesi'nin iki evinde, iki kadın feryadı duyuldu. Postacı Tahsin biyandan, Bakırcı Yusuf biyandan karılarını dövüyordu. İki kadının feryadı, sabaha kadar birbirine cevap verdi.''

Mahallenin Kısmeti 19 hikayeden oluşuyor. İlk hikaye dışındaki hikayelerin tamamı bir iki sayfalık kısa hikayeler. Kitabın sonundaki 4 hikayede ise biraz eleştirel bir dille yıllar önce tanıdığı dört tuhaf karakteri anlatıyor.

''Dayımın içinde kesilip biçilmedik yer kalmadı. Çift olan bütün iç organları kısaltıldı, fazlaları alındı, körbağırsak gibi işe yaramayanları da çıkartıldı. Öyle ki, ameliyatlardan önce altmış kilo gelen dayım, içerisi boşaltıla boşaltıla, çift uzuvları teke indirile indirile otuzsekiz kiloya düştü. ''

''Sokakta bağrışmalar, gürültüler... Acaba bana mı öyle geliyor, gerçekten mi dışarıda gürültüler var?Gözleri korkudan büyümüş bir adam telâşla içeri girdi.-Beyim, dedi, sizin burada olduğunuzu öğrenmişler, halk otelin önünde toplandı, kıyamet kopuyor. Oteli basacaklar... Allah korusun, yakarlar buralarını... Otel sahibi, hemen burasını terk etmenizi rica ediyor.-Arka kapıdan çıkabilirsiniz...''

Aziz Nesin bu hikayelerde Türk halkını anlatıyor ve toplumsal sorunlara mizahi bir dil kullanarak değiniyor. Çok eğlenceli, ancak bir o kadar da düşündüren, akıcı bir kitap. Anlayacağınız güldürürken düşündürüyor. Bir günde rahatlıkla bitirebilirsiniz. Eminim ki bu hikayeleri okurken çok eğleneceksiniz.

Keyifli okumalar...

''Bu dünyada insan en güzel, en büyük, en bahtiyar olacak mahluktu. O halde niçin sokakta çıplak çocuklar, aç gezenler, işsiz delikanlılar, titreyen köylüler, yalnız namazlarını ve torunlarını seven ihtiyarlar vardı?''

''İnsan, dedi, aslını unutmamalıdır. Bakın bu çay bile aslının bir göl olduğunu unutmuyor. Suları bir göl suyu gibi ılık ve sessiz. Sanki bir göl gibi sakin, sanki bir göl gibi akmıyor. Tabiat bile aslını unutmuyor, görüyor a! Aslından kendisine bir şeyler saklıyor.!''

Okumadan önce de tahmin ettiğim gibi Rıchard Bach tarafından yazılan bu kitabın sıradan bir öykü kitabı olmadığını anladım ve hayatımın en önemli kitapları listesine aldım. Martı Jonathan Livingston kesinlikle bir çocuk kitabı değil. Küçük Prens, Küçük Kara Balık veya Şeker Portakalı gibi.

Martı Jonathan Livingston günümüzde bizim için çok değerli olan bir çok kitap gibi yasaklanan kitaplar arasında yer almış eserlerden. Yasaklı kitaplar benim her zaman ilgi alanıma girmiştir. Bir zamanlar yasaklı olan kitapları okumayı ve zamanında ne gibi sebeplerden dolayı yasaklandığını araştırmayı seviyorum. Bu konuda bildiğim tek şey kitaplar doğru olanı söylediği için yasaklanır. Her zaman böyledir diyemeyiz tabi ki ama çoğu zaman böyle olmuştur. Özgürlük, düşünmek, hayal etmek, bilinçlenmek bir kitabın yasaklanması için bu kadarı bile yetebilir. Bazen de siyasi, ahlaki, dini ve toplumsal nedenlerle yasak ve engellerle karşılaşmışlardır. Martı Jonathan Livingston da işte tam bu nedenlerle bir zamanlar yasaklanan kitaplar içerisinde yer aldı.

MARTI JONATHAN LİVİNGSTON KONUSU
Martı Jonathan Livinston sürüdeki diğer martılardan çok farklıdır. Öğrenmek istemektedir. Hep daha fazlasını öğrenmek ister ve her geçen gün pes etmeden kendisini geliştirir. Sürüdeki diğer martılar sadece yemek bulmak ve daha çok yaşamak için uçarken Martı Jonathan Livinston tutkuyla uçar. Günlerce aç kalsa da önemli değildir. Önemli olan sınırlarının ötesine geçmektir. Diğer martıların yapamazsın dediklerini yapmak ve başarmak istemektedir. Ancak yaptıklarıyla kuralları çiğnemektedir. Kurallara uymadığı için  martı toplumundan dışlanmış, Sarp Kayalıklarda tek başına yaşamak zorunda kalmıştır.
Ancak pes etmez daha çok çalışır. Kendi cennetini bulur. Kendisi gibi düşünen ve öğrenmek isteyen diğer martılarla uçar. Öğrenir ve bildiklerini öğretir. Sonra bir efsaneye dönüşür. Martı Jonathan Livingston tanrının oğlu olur ama öğrettikleri ve uçma tutkusu ne olmuştur.
BENİM YORUMUM
Martı Jonathan Livingston hiç kuşkusuz insanlığı temsil etmektedir. Özgür olmak istemek, diğerleri gibi olmayı reddetmek, sınırlarının ötesine geçmek ve kuralları yıkmak bazen insanlarında sürgün edilmesine bir sebeptir. Bir çoğumuz belki de fark etmeden duvarlar arasında yaşamaya mecbur edilmişiz. Aslında sadece bizden bekleneni ve isteneni yapıyoruz. Her gün bir önceki günün aynısı. Sınırlarımızın ötesini bilmeden yaşıyoruz. Belki de kölelik bu. Kölelik ama kabul etmek zor.

Martı Jonathan Livingston, Rıchard Bach tarafından 1970 yılında kaleme alınan ve 152 sayfadan oluşan bir öykü kitabı. Kitap da yer alan martı fotoğraflarının tamamı Russell Munson tarafından çekilmiş fotoğraflardır.
Martı Jonathan Livingston ilk olarak üç bölüm olarak çıkartılmış.Yazar Rıchard Bach dördüncü bölümü de yazmasına rağmen dördüncü bölüme gerek olamadığına karar vermiş. Yıllar geçmiş ve öyküsüne dördüncü bölümü de eklemiş. Son söz başlığı altında dördüncü bölümün eklenme hikayesini de okuyabilirsiniz.

Küçük Kara Balık, Samed Bahrengi tarafımdan yazılmış olan önemli eserlerinden sadece biridir. Yedi yaş üzeri çocuklar için tavsiye edilmektedir.

Samed Bahrengi (1939-1968) Azeri asıllı İranlı Yazarlardandır ve aynı zamanda uzun yıllar öğretmenlik yapmış. Tebriz'de öğretmen okullarında bir dönem eğitim aldıktan sonra Köy okullarında öğretmenlik yapan yazar, çocuk hikayeleri ve Azeri halk masalları üzerine bir çok eser de ortaya koymuş. Yazdığı makaleler, masallar ve ele aldığı sosyal sorunlar ile birlikte kısa sürede edebiyat çevrelerinin dikkatini çekmeyi başarmıştır ve bu durum dönemin Şah yönetimini de rahatsız etmeye başlamıştır. Masal ve hikayeleriyle yönetime başkaldırdığı açık bir şekilde anlaşılmaktadır.

Samed Bahrengi 29 yaşına geldiğinde Aras Nehri'nde ölü olarak bulundu. Boğularak öldüğü ifade edilmiş olsa da, bir çok kişi tarafından yazdığı masalların, eleştirilerinin ve yönetime karşı başkaldırışının sonucu olarak öldürüldüğüne inanmaktadır.

Günümüzde dünya çocuk edebiyatının önemli yazarlarından biri haline gelen Samed Bahrengi eserler onlarca dile çevrilmiş ve bir çok yayın evi tarafından basılmıştır. Bir dönem Türkiye'de yasaklı kitaplar listesinde yer almıştır. İran'da ise yasaklı kitaplar arasında yer almaya devam etmektedir.

Küçük Kara Balık, bir derede annesi ve çevresindeki diğer balıklarla yaşayan küçük bir balığın hikayesini anlatmaktadır. Küçük Kara Balık, annesinin ve diğerlerinin yaptığı tüm baskılara rağmen derenin sonunu, denizi, dünyayı ve özgürlüğü aramak istemektedir. İlk başta annesi olmak üzere diğer balıklarında karşısında durmuş arayışına başlamıştır. Denize ulaşabilmek için başladığı yolculuğunda hiç görmediği hayvanlarla karşılaşmış bir çok tehlike atlatmıştır. Arayışı içinde karşılaştığı tüm balıklara ise yol gösterici olmayı başarmıştır.

Yirmili yaşlarında olan ben için ise çocukluğumda okuyamamış olabilirim ama bir gün mutlaka okuyacağım diyerek özellikle aldığım bir çocuk kitabı oldu. Sadece 60 sayfa olan Küçük Kara Balık yavaş okuma çabama rağmen sadece 20 dakika kadar sürdü. Ben Kırmızı Kedi yayınlarından çıkanı okudum. Ancak Can Yayınına ait basımını da merak ediyorum. Çevirisi ve resimleri iyi diyorlar. Sizde çocukluğunuzda okuyamadıysanız eksik kalmasın diyorum.😍

 Bugün sizlerle Küçük Prens'ın yazarı Antoien de Saint-Exupéry'nın hayat hikayesinden bahsetmek istiyorum. Yazar, yarattığı Küçük Prens masalı kadar ilgi çekici bir hayat hikayesine sahiptir aslında. Özellikle ölümü bu derece de olmaz dedirtmiştir her zaman bana 😊

Antoien de Saint-Exupéry 1900 yılında doğdu ve kısa bir süre içerisinde babasını kaybetti. 12 yaşında uçaklarla tanıştı.1918 yılında Birinci Dünya Savası için ilk görevine başladı. Böylece en büyük hayalini gerçekleştirme imkanı bulmuş oldu.

Uçmak istemesine rağmen bir süre farklı görevlerde çalıştı. Sonrasında orduya katılarak uçmaya başladı. Savaş sona erdiğinde bir hava yolu şirketiyle anlaşarak pilotluk yapmaya devam etti. Pilotluğu ve edindiği deneyimlerini hikayeleştirmeye başladı bu dönemde.

Güney Postası isimli ilk kitabı 1926 yılında basıldı. İlk kitabında pilot olduğu süre içerisindeki deneyimlerini anlattı.

1927 yılında keşif pilotu olarak kaybolan uçakları bulmak için göreve başladı. Bu dönemde yazmak için çok zamanı oldu. 1929 yılında ise hava postacılığı yapan bir şirkette çalışmaya başladı.
İspanya iç savaşı döneminde ise Fransız Gazeteleri için muhabirlik yaptı.

1931 yılında ikinci kitabı olan Gece Uçuşları adlı kitabını çıkarttı. Bu kitap Arjantin de geçirdiği günleri anlatmaktadır.  Sonrasında 1939 yılında Terre des Hommes adlı kitabı, 1943'de Savaş Pilotu, 1942 Citadelle, 1943 de Küçük Prens, 1956 yılında ise Carnets isimli kitabını yazdı.

Yazar Antoinen de Saint-Exupery pilotluk yaptığı bu dönemlerde bir çok kaza geçirdi. 1934 yılında geçirdiği bir kaza sonucu pilotluk kariyerini bitirmeye karar verse de bu durum çok uzun sürmedi.

Yeniden uçmaya başladığında Paris-Saygon arası uçuş rekorunu kırmak istedi ancak uçağı düştü ve çölün ortasında günlerce aç ve susuz yaşama tutunmaya çalıştı. Kazadan sonra bir süre daha uçmadı ancak kısa bir süre sonra New York uçuşunu gerçekleştirmeye karar verdi. Bu uçuş sırasında tekrar bir kaza geçirdi. Bu kaza günlerce komada kalmasına neden oldu.

İkinci Dünya Savaşının başladığı yıllarda orduya alındı ve Amarika'ya gönderildi. Küçük Prens bu dönemde yazıldı. Amerika'nın savaşa katılmasıyla birlikte görev alan pilotlardan olan Antoinen de Saint-Exupéry 31 Temmuz 1944 yılında son uçuşuna çıktı.

Uçağının bir Alman uçağı tarafından düşürülmüş olabileceği gibi teknik bir arıza sebebiyle de düşmüş olabileceği söylendi. O dönemde uçağı da cesedi de bulunamayan yazarın 1998 yılında bilekliğine ulaşıldı. Marsilyalı bir balıkçının ağına takılan bu bileklik üzerine 2000 yılında uçağın enkazına ulaşılabildi. Uçağın enkazına Akdeniz de ulaşılsa da yazarın cesedi bulunamadı.

Ölümünün üzerinden yıllar geçti ve tam 65 yıl sonra bir alman pilotu uçağı kendisinin düşürdüğünü itiraf etti.

''içinde kimin olduğunu bilseydim ateş etmezdim.''

Küçük Prens bazı kişiler için sadece bir çocuk kitabı ancak bir çok kişi için yaşam felsefesi haline gelmiş bir masal. Her geçen gün artan satış oranları, 250'den fazla dile ve lehçeye çevrilmiş olması, kutsal kitaplardan sonra en çok satılan kitaplar arasında yer alması önemini anlatıyor olsa gerek.

Bu kadarla da sınırlı değil aslında kitap ilk yazıldığında 1000 sayfadan oluşmaktaydı. Yazar, eserinden çıkartacak hiç bir şey kalmadığında mükemmelliğe ulaşmış oldu. New York'da bir otel odasında yazılan Küçük Prens'in çizimleri
ise yazar tarafından sulu boya ile yapıldı.

Yazarın hayat hikayesine de bakıldığı zaman kitapta yazarın yaşam hikayesinden bir çok ayrıntının olduğu da bir gerçektir. Kitabın başında ismi geçen Sahra Çölü yazarın bir kaza sonucu uçağının düştüğü ve günlerce yaşam mücadelesi verdiği yerdir. Kitapta yer alan Küçük Prens'ın gülünün ise yazarın eşi olduğu düşünülüyor. Küçük Prens Dünya'da bir çok gülle karşılaşmasına rağmen gezegenin de bıraktığı gülünü hiç unutamıyor.
Küçük Prens'ın anlatıcısı olan Pilot kitapta hiç bir şekilde resmedilmemiştir. Anlatıcının resimlerde yer almaması da yazarın kendi hayatından esinlenerek yazdığının bir kanıtı niteliğindedir.

Küçük Prens ülkemizde ilk defa 1953 yılında çevrilmiştir. İlk çevirisi Ahmet Muhip Dıranas tarafından yapılmıştır. Günümüzde bir çok isim tarafından çevrilmiş ve yayın evleri tarafından basımı gerçekleştirilmiş olan bir esere dönüşmüştür.
Daha önce Küçük Prens adlı bu masalı anlattığım bir yazı paylaşmıştım. Bu sefer ise yazarı anlatmak istedim. Küçük Prens'i bir de yazarı tanıyarak okumak, masalı çok daha anlamlı kılacağına eminim.
Son olarak yazımı son satırına kadar okuduysanız lütfen yan tarafta yer alan ankete de katılın. Şimdiden Teşekkürler😄

Yaz Düşleri, Düş Kışları, Tomris Uyar tarafından 1981 yılında basılmıştı. YKY tarafından ise 2005 senesinde ilk baskısı yapılmıştır.

Tomris Uyar tarafından yazılan bu öykü kitabı 84 sayfadır ve dokuz öyküden oluşmaktadır. Sırasıyla Kuskus, Filizkıran Fırtınası, Metal Yorgunluğu, Beyaz Bahçede, Oyun, Bayırdaki Ilgım, Zula, Rus Ruleti ve Kuşluk Rakısı içerisinde yer alan öykülerdir.

Yaz Düşleri, Düş Kışları benim okuduğum ilk Tomris Uyar kitabı oldu. İçerisinde bulunan öykülerin tamamı bende ayrı ayrı yer etmiş olsa da en çok dikkatimi çeken öyküler, Filizkıran Fırtınası, Kuskus ve Metal Yorgunluğu oldu.

Filizkıran Fırtınası fantastik ve masalsı bir öykü olarak çıkıyor karşımıza ancak çok daha fazlasını buluyorsunuz aslında. Kuskus ise kitabın ilk öyküsü olmakla birlikte bir anneanne, çocuk ve konuğun hikayesini anlatıyor. Bir sonu olmaması da dikkat çekiyor. Metal Yorgunluğu Ferdi Bey'in hikayesini anlatıyor. Hikaye özellikle kurgusuyla dikkat çekiyor. Kitapta birbirinden etkileyici altı öykü daha bulunuyor.

Usta yazar Tomris Uyar'a ait bu kitabın içerisinde yer alan öyküleri okumaya karar vermeden önce bu derece beğeneceğini düşünmemiştim. Özellikle yazarın kullandığı dili sevdiğimi söylemeliyim. Okuyucuyu sıkmadan yazılmış olan bu öyküler aynı zamanda şiirsel bir dille yazılmış.

 Özellikle biraz ara vermek ve güzel bir iki saat geçirmek için güzel bir öykü kitabı olduğunu düşünüyorum. Umarım siz de okur benim gibi beğenirsiniz. 😍

Dönüşüm, Franz Kafka'nın 1915 yılında yayımladığı, korkunç olarak tanımladığı öyküsüdür ve günümüzde en önemli eseri olarak bilinmektedir. Franz Kafka 1924 yılında, 40 yaşındayken veremden ölmüştür. Aynı zaman da bir süre önce kanser teşhisi konulmuştur. Ölümünden önce yakın dostu Max Brod'dan yapıtlarının tamamını yakıp, yok etmesini istemiştir. Ancak bu isteği yerine getirilmemiştir. Franz Kafka eserlerinin tamamını Almanca yazmıştır ve Yahudi olduğu için eserleri yasaklanan kitaplar arasında yer almıştır.

Kitap, Franz Kafka hayattayken basılmış olan tek ünlü eseridir ve ülkemizde ilk olarak Değişim adıyla yayınlanmış. Çevirmen Ahmet Cemal tarafından adının gerçekte Dönüşüm olduğu ifade edilmiştir. Bu nedenle bazı eski basımlarda Değişim olarak geçmektedir.

''Gregor Samsa'nın bir sabah kendini yatağında bir böcek olarak bulması, salt bir değişim değil fakat 'başkalaşım'dır. O, insanlığını koruyarak bazı değişiklikler geçirmemiştir; artık farklı bir canlı türü olmuştur.''

 Dönüşüm de dikkat dağıtabilecek ayrıntılara yer verilmemiştir ve yapılan kişi tahlilleri ustalıkla ele alınmıştır. Toplum tarafından dışlanan, kurulan düzen içerisinde, istenilenin yapılmadığı taktirde yalnızlaştırılan bir karakterin öyküsüdür.

Groger Samsa eserin baş kahramanıdır. Ailesiyle birlikte yaşamaktadır ve geçimini tüccarlık yaparak sağlamaktadır. Annesi, Babası ve bir de kız kardeşi vardır. Groger Samsa bir gün işe gitmek için uyanır, ancak yatağından kalkamaz ve kendisinin dev bir böceğe dönüştüğünü fark eder. Bu dönüşüme ilk başta kimse anlam veremez. Görüntüsü dışında değişen hiç bir şey yoktur. Düşünceleri, duyguları ve anıları aynıdır. Samsa onlarla konuşabilmeyi bir çok defa denemiştir ancak ailesinin duydukları sadece bir böcekten çıkabilecek seslerdir.

Oğlu ile her zaman arası iyi olan annesi bu dönüşümden sonra onu görmeye dahi tahammül edemez. Groger Samsa'nın o halini gören patronu arkasına bakmadan evi terk etmiştir. Çok değer verdiği kız kardeşi Grete ilk başlarda ona iyi davranmıştır. En azından yemek vermiş ve odasını temizlemiştir. Ancak kardeşinin de yardımları çok uzun sürmemiştir.

''Buradan gitmeli... tek çare bu, baba. Ama onun Gregor olduğu düşüncesini kafandan atman gerek. Bizim asıl felaketimiz, bunca zaman bu düşünceye inanmış olmamız. Fakat o nasıl Gregor olabilir ki? Gregor olsaydı eğer; insanların böyle bir hayvanla birlikte yaşamalarının olanaksızlığını çoktan anlar ve kendiliğinden çıkıp giderdi...''

Annesi, babası, kardeşi hatta evde çalışan hizmetçiler dahi Groger Samsa'yı sadece bir böcek olarak görmeye başlamışlardır. Herkes den farklıdır. Kimsenin tahammül edemeyeceği kadar farklı. Sırf bu nedenle odasında tıkılı kalmaya mahkumdur.

Groger Samsa aslında bir başkaldırının sembolüdür. Kalıplaşmış olan aile ve toplumsal kurallarına bir başkaldırıştır. Sisteme karşı yapılan bir eleştiridir. Ailenin ve toplumun, bireyi nasıl da yok ettiğini en çarpıcı şekilde gözler önüne sermiştir.

Dönüşüm gerçekleşmeden önce ailesi ve çevresindeki insanlar tarafından sevilen Samsa, artık kendisinden istenilen beklentileri karşılayamamaktadır ve bu nedenle terk edilmeye, dışlanmaya ve unutulmaya mahkumdur.

Bütün bunlara rağmen Samsa yaşamaya devam etmek istemiştir. Herkesin birbirine benzediği, alışkanlıkları yerine getirmek için yaşadığı ve toplumun bireylere dayattığı kurallar içerisinde yaşamak zorunda kaldığı bir dünya da üstelik böylesine farklıyken yaşamını sürdürebilmek hiç de kolay olmayacaktır.

Annesi, babası, kardeşi ve hatta patronu bunun sadece geçici bir durum olduğuna inanırlar. Hatta bu nedenle onun olan her şeyi korumak isterler. Bu durumun uzun sürmeyeceğine inanmaktadırlar. Onun olan hiç bir şeye dokunmamaları gerekmektedir. Böylece tekrar insan olduğunda içinde yaşadığı topluma ayak uydurabilecek ve her şeyi unutacaktır.

''bu böyle süremez artık. Siz bunu anlamıyor olsanız bile ben anlıyorum Bu hilkat  garibesinin önünde kardeşimin adını ağzıma almak istemediğim için, yalnızda diyorum ki ondan kurtulmaya çalışmalıyız. Ona bakmak ve dayanmak için elimizden ne geliyorsa yaptık, sanırım bu konuda  kimse  bize en küçük  bir suçlamada bile bulunamaz.''

Franz Kafka'nın bu eserinde kendi hayatıyla ilgili önemli ayrıntılarda bulunmaktadır. Samsa'nın babası ve aileyle olan ilişkisi aynı zaman da Franz Kafka'nın ailesi ile olan ilişkileriyle benzerlik göstermektedir. Sadece Dönüşüm değil diğer bir çok eserinde bu benzerlikler göze çarpmaktadır.

Franz Kafka kapak tasarımında kesinlikle bir böcek resminin yer almamasını istemiştir. Nedenini ise yayınevine gönderdiği mektupta açıklamıştır.

''Son mektubunuzda bana, Ottomar Starke'nin Dönüşüm için bir kapak resmi hazırlayacağını yazmışsınız. Bunu okuyunca küçük ama sanatçıyı Napoleon'dan tanıdığım kadarıyla, herhalde çok gereksiz bir korku uyandı içimde. Yani Starke gerçekten bir kitap resimleyicisi olduğundan, doğrudan böceğin resmini yapmaya kalkışabilir gibi geldi bana. Sakın yapmasın böyle bir şey, lütfen! Niyetim, böylece onun yetki alanını kısıtlamak değil, öyküyü doğal olarak daha iyi bildiğim için, kendisinden yalnızca bir ricada bulunuyorum. Böceğin resmi yapılamaz. Dahası, uzaktan bile gösterilemez. Böyle bir niyet yoksa eğer ve dolayısıyla isteğim de gülünç kaçıyorsa - dahi iyi...''

Franz Kafka'nın sevgilisi Felice ile yazışmalarına ve Dönüşüm ile ilgili başka yazışmalara da kitabın sonunda yer veriliyor. Bu yazışmaların tamamı Dönüşümün yazım aşamasına ışık tutmaktadır. Çevirmen Ahmet Cemal'ın ise kitabın sonunda son sözü ve Kafka'yı Yeniden Çevirirken başlıklı bir metni yer alıyor. Bu bölümlerde öykü de asıl anlatılmak isteneni daha iyi anlamanıza yardımcı oluyor.

NOT: Franz Kafka'nın kapak tasarımında kesinlikle böcek resminin kullanılmasını istememesine rağmen Can Yayınları tarafından neden böyle bir tasarımla çıkartıldığını anlamak zor gerçekten. Tasarımı kötü değil tabi ki en azından ben beğendim. Ancak kullanılmaması daha iyi bir izlenim bırakırdı en azından benim üzerimde.

NOT: Sadece 102 sayfadan oluşan bu kitabı bir çok kişinin okuduğuna eminim. Bu kitap üzerine bir çok çalışma yapılıyor. Makaleler yazılıyor. Aynı zaman da yazarı Franz Kafka içinde. Ben ise sadece kitabın bende bıraktıklarını aktarmak istedim. Okumayanlar için ise eseri okumalarını tavsiye ediyorum. Sonrasında diğer kitaplarını da okumak isteyeceğinize eminim.

Bir önceki paylaşımım olan Stefan Zweıg eseri olan Satranç hakkındaki düşüncelerime buradan ulaşabilirsiniz.

Satranç yazarı Stefan Zweıg tarafından 1942 yılında yayınlanmıştır ve yazarın son yapıtı olma nedeniyle bir veda olarak kabul edilmiş, en önemli eseridir.

Bilindiği gibi Stefan Zweıg 1938 ve 1941 yılları arasında sürgün edilmiş, bu nedenle Brezilya da yaşamaya başlamıştır. Sürgün edilmeden önce kitaplarının yasaklanacağını ve yakılıp yok edilebileceğini kimse tahmin dahi etmemiştir. Hitler döneminde Almanya aleyhine hiç bir davranışta bulunmamıştır. Ancak buna rağmen 1933 tarihinde kitapları yok edilmiştir. Ülkeyi terk etmek istememesine rağmen, gitmek zorunda kalmıştır. Satranç bu süre içerisinde yazılmıştır ve yazar bu kitabı yazdıktan kısa bir süre sonra yani 22 Şubat 1942 tarihinde eşiyle birlikte intihar etmiştir.

Satranç uzun öykü denildiğinde, en önemli eserlerden biri olarak kabul edilir. Hiç kuşkusuz bunun bir çok nedeni vardır. Nedenlerinden biri kitabı yazdıktan kısa süre sonra intihar etmiş olması ve yazarın son öyküsü olan satranç ile aslında veda ettiğinin kabul ediliyor olmasıdır. Bununla birlikte satranç üç karakterin ön plana çıktığı bir hikayedir. Olaylar satranç oyunu etrafında dönüyor gibi gözükse de aslında bu iki karakter (Mirko Czentovic ve Dr B.) Hitleri ve çökmekte olan Avrupayı temsil etmektedir.

Mirko Czentovic sadece onyedi yaşındayken santranç ödülleri kazanmış, On sekizine geldiğinde Macaristan şampiyonu olmuştur. Yirmi yaşında ise Dünya şampiyonu olarak adını duyurmayı başarmıştır. Bu özel yeteneğinin dışında ise her şeyde kötüdür. Çocukluğundan itibaren anlama güçlüğü çekmektedir. Yaratıcılıktan tamamen uzaktır ve en basit konularda bile başarısın olmaktadır. Öyle ki konuşmak, bir cümle kurabilmek bile onun için zordur. Bu nedenle çevresinde insanlar varken konuşmamakta, bir şey sorulduğunda dahi cevap vermekten kaçınmaktadır. Bilgisizliğine rağmen insanların düşüncelerine önem vermeyen ve onları küçük gören bir yapıya sahiptir.

''her anlamda evrensel bir kültürsüzlük içindeydi.''

''Ama böyle hızla gelen bir ün, böyle boş bir kafayı nasıl sersemletmez ki?''

Mirko Czentovic bu özellikleriyle Hitleri temsil etmektedir.

Dr B. ise Gestapo tarafından rakipleri ile ilgi her şeyi anlatması için lüks bir otel odasında hapis tutulan bir adam olarak çıkıyor karşımıza.

''Elimden her nesneyi almışlardı, zamanı bilmeyeyim diye saati, yazı yazamayayım diye kalemi, bileklerimi kesemeyeyim diye bıçağı; sigara gibi en ufak bir sakinleştirici bile benden esirgendi. Tek bir söz söylemesine ve tek bir soruyu yanıtlamasına izin verilmeyen gardiyandan başka bir insan yüzü görmedim, bir insan sesi duymadım; göz, kulak, bütün duyular sabahtan geceye, geceden sabaha kadar en ufak bir besin almıyordu, insan kendi kendisiyle, kendi bedeniyle ve masa, yatak, pencere, leğen gibi dört-beş dilsiz nesneyle çaresizlik içinde tek başına kalıyordu, suskunluğun siyah okyanusundaki cam fanuslu bir dalgıç gibi yaşıyordu insan, kendisini dış dünyaya bağlayan halatın kopmuş olduğunu ve o sessiz derinlikten hiçbir zaman yukarı çekilmeyeceğini ayrımsayan bir dalgıç gibi hatta.''

Dr B. yaşadığı bu zorlu günlerle birlikte Satrançla tanışıyor. Zar zor çaldığı bir Satranç kitabı çıkış kapısı oluyor. Karşısında bir rakip, önünde bir satranç tahtası olmamasına rağmen, aslına sadece kendisine karşı oynayan bir karaktere bürünmüş olarak karşımıza çıkıyor. Dr B. bu haliyle yok olan Avrupayı temsil ediyor. Aynı zaman da yazar Stefan Zweıg'ın kendisini yansıttığı bir karakter olduğu da biliniyor.

Mirko Czentovic ve Dr B.  bir gemide satranç maçında rakip olarak karşı karşıya geliyorlar. Bir tarafta dünya satranç şampiyonu diğer tarafta ise kimsenin tanımadığı gizemli bir yolcu ve onlardan gözlerini ayıramayan diğer yolcular.

Önemli karakterlerden bir diğerinin ise ismi hiç verilmemektedir. Mirko Czentovic ile maç yapmak istemektedir ve öykünün de anlatıcısıdır. Ancak karakterin üzerinde baştan sona bir gizem vardır.

Satranç, bir satranç maçının heyecanına kapılıp okunabilecek kusursuz bir eserdir. Bununla birlikte anlattığı dönemi karakterlerin üzerinden iyi bir şekilde analiz etmiş olmasıyla da dikkat çekmektedir. Hiç kuşkusuz yazarın hayatında da eser önemli bir yere sahip olmuştur. Sadece 71 sayfa olmasına rağmen mutlaka okunması gereken dev bir eserdir.

Blogumda yer verdiğim üçüncü Kahraman Tazeoğlu kitabı Başka adlı kitabı oldu. Bir şekilde Kahraman Tazeoğlu kitapları karşıma çıkıyor ve bu son diyerek tekrar başlıyorum. Başka ise okuduğum en iyi kitabıydı bana göre. Buna rağmen 150 sayfalık bu kitabın sonlarında daha fazla dayanamayarak sayfaları atladığımı itiraf etmeliyim.

Vazgeçtim kitap yorumumda neden Kahraman Tazeoğlu okuyamadığımı anlatmıştım. Bir bakın derim.  Okuduğum diğer kitabı olan Söz kitabına da buradan ulaşabilirsiniz. Sadece dolu dolu aşk kokuyor ve bu bana çok fazla geliyor sanırım. Vazgeçtim kitabını anlatırken daha olumlu bakmıştım kitabına ama Başka kitabında bu şekilde düşünmüyorum sanırım. Çok sıkıldığımı söylemeliyim. Sanki tekrar tekrar aynı şeyleri okuyormuşum gibi geliyor. Her kitabında kelimeler farklı ve anlattıkları hep aynı. Bazen kelimeler, yer verdiği şiirler bile aynı. Bu ise beni en çok rahatsız eden oldu sanırım. Söz kitabı da öyleydi. Söz kitabından önce çıkarttığı kitaplardaki güzel sözleri bir araya getirmiş ve tekrar basmıştı yazar. Şu anda düşününce bu durum beni inanılmaz rahatsız etti ve sadece para koktuğunu düşündüm. 

Kahraman Tazeoğlu kitaplarından sonra hep aynı şeyi düşünüyorum galiba. Bu kadar aşk bana fazla. Veya Kahraman Tazeoğlu'nun bu aşkları bana çok fazla. Aşk kitapları bana göre değil.  Bu benim düşüncem tabi ki. Siz Kahraman Tazeoğlu seviyorsanız bu kitabı öneririm. Sebebi ise okuduğum diğer kitaplarıyla karşılaştırdığımda bu en iyisiydi. Üstelik kitaplarının her zaman en çok satanlarda olduğunu düşünürsek çok fazla okuru da olduğunu biliyorum. Bu nedenle severlerine içim rahat bir şekilde önerebilirim. Ama benim okuduğum son kitabı bu olacak gibi gözüküyor.

''Kendinde aradıklarını başkasında bulanlar, aşkı bulduklarını sanırlar. Bu yüzden aşk sanmaktır. Kalıcı bir şey değildir aşk. Aşkın sadece gitmesi vardır. Ama giderken yerine çok daha  büyük bir şey bırakır. Sevgi... aşkta kafamızı karıştıran asıl şey neden aşık olmak istediğimizdir.'' 

Kitaba gelecek olursam. Belirli bir konusu olmamakla birlikte kısa denemelerden, şiirlerden ve sözlerden oluşuyor. Kitap tasarımını ise güzel buldum. İçindeki yazıların tasarımını da öyle. Bu denemelerin konusu ise tabi ki aşk, sonrasında ayrılık, acı, gözyaşı, yalnızlık, terk edilmek, aşkın her hali yani.

''Ben senin, kaçmak istediğinde açabileceğin ve sonrasında dünyanın yüzüne çarpıp gidebileceğin bir kapıyım! Gel, aç ve kaç... Bir gün bırakıp gitmek istediğinde her şeyi; kitaplar dolusu rafları, masa üstünde sayfalara meydan okuyan kalemini, duvarlara yapıştırdığın ve unutulmaya yüz tutmak dipnotlarını, yalnızlık döşeli evini ve belki de kendimi ve belki de beni... terk etmek istediğinde ardına geçebileceğin bir kapıyım! Gel, aç ve kaç!''

''Herkes kendi gördüğüne bakar

Peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz?

Kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu

Hadi! en kanadığımız yerden susalım

''Gel'' desen gelirim

''Git'' dedin ve gittin''

Mavi Köpeğin Gözleri, Gabriel Garcıa Marquez'in 1947 ve 1955 yılları arasında yazdığı 14 öyküsünden oluşan bir öykü kitabı. Yüzyıllık Yalnızlık ve Kolera Günlerinde Aşk gibi eserler ile bilinen ünlü yazarın, bu eserlerinden önce yazdığı öykülerinden oluşmaktadır. İsmini de içindeki bir hikayeden alan kitap 144 sayfadan oluşuyor.

Özellikle bu öykülerin bir ortak yanı varsa buda hiç kuşkusuz zaman kavramına hiç yer vermemesi olsa gerek. Öykülerinde masal ile gerçeklik arasında kalabiliyor ve bazen anlamlandıramıyorsunuz. Zaten bu öykü kitabının ismini dahi okuduğunuzda bir kalıyorsunuz ve tekrar okuyorsunuz. İlk okuduğunuzda zor geliyor doğrusu. Gabriel Garcıa Marpuez okuyucusu bu duyguyu iyi bilir diye düşünüyorum. İşte okuduğunuz her öykü de belki de her sayfada aynı bu hissi tekrar tekrar yaşıyorsunuz.

''Geceleri uykusuzluğun iğneleri gözlerine batarken herhangi bir cazibesi olmayan, sıradan bir kadın olmayı diler olmuştu. Odanın dört duvarı arasındaki her şey kendisine düşmandı adeta. Uykusuzluğun, derisinin altına ve kafasına yayılıp ateşini yükselttiğini, saç köklerine kadar yandığını hissederek çaresizliği kapılıyordu. Sanki damarlarında minnacık ve sıcak böcekler yaşıyordu ve bunlar her gün gece yarısından sonra uyanıp fiziksel güzelliğinin bulunduğu bu bereketli balçığın içinde, dudak uçuklatan bir derialtı macerasına atılmışlar gibi oynak ayaklarını patırdatarak koşuşturuyorlardı.''

Gabriel Garcıa Marquez'e ait olan bu öykü kitabının içinde benim dikkatimi çeken sizinde seveceğinizi düşündüğüm bir çok öykü var. Çullukların Gecesi bu öykü kitabını okuyan birçok kişinin favorisidir sanırım. Çulluklar tarafından gözleri oyulan üç adamın hikayesinin anlatıldığı bu öykü. Yazarın Yüzyıllık Yalnızlığa dahi değişmem dediği öyküsü oluyor aynı zaman da.

Kitaba ismini de veren Mavi Köpeğin Gözleri adlı öykü ise hiç bir zaman gelmeyecek olan bir adamı bekleyen bir kadın. Tabi okuduğunuzda bu kadar basit olmadığını görüyorsunuz. 
Doğduğu günden itibaren hareketsiz bir şekilde yatan. Ölüm ile yaşam arasında kalan ve en kötüsü günleri bir tabutta geçen bir gencin öyküsü var. Aynı zaman da kitaptaki ilk öykü. Belki de bu nedenle beni en çok etkisi altına alanlardan biri olduğunu söylemeliyim.

Portakal ağacı ve onun ekşi, serinlik veren tadı. Boyut değiştirme. Toprak yiyen karakterler. Öldüğünü ve çürümeye başladığın her anı hissetmek. Bir şekilde birbirleri ile bağlantılı olan öyküler. Bu öykülerin tamamını dikkatli bir şekilde okuyan her okur, öyküler arasındaki bağlantıları fark ettiğinde hayrete düşecek eminim.

Ortak noktalardan biraz daha bahsetmek gerekirse,  hiç kuşkusuz diğer bir ortak nokta Ölüm olurdu. Sonrasında ise Arafta kalan karakterler ve belirsiz olaylar. Sıradan kahramanların büyülü, masalsı, belki de aslında gerçek olan hayatları diye biliriz.