''Ve şeytan ete kemiğe büründü. Ve insan oluştu...''

''Kayıp bir ruhun gözlerine baktığımı biliyordum, Austin, adamın dış formu aynı kalmıştı ama içi cehennemle doluydu. Azgın bir arzu ve ateş gibi bir nefret, yitik bir nefret, yitik bir umut ve ağzı kapalı olmasına karşın geceye haykıran bir dehşet; umutsuzluğun  topyekün siyahlığı.''

Bazen Bahar, Melisa Kesmez'in okuduğum ilk kitabı ve uzun zamandır okuduğum en iyi öykü kitaplarından biri olabilir. Son zamanlarda adını sürekli duyduğum yazarlardan biriydi Melisa Kesmez ve geçte olsa okuma fırsatı buldum. Hatta iki kitabını aldım direk yazarı sevemeyeceğim ihtimalini hiç düşünmeden. En yakın zamanda yazarın ilk kitabı olan Atları Bağlayın, Geceyi Burada Geçireceğiz isimli kitabını da almayı planlıyorum.
Bazen Bahar, 10 farklı kadının anlattığı, 10 farklı öyküden oluşan bir öykü kitabı ve her öykü hayattan bir parça taşıyor. Çok derin anlamlar çıkıyor ortaya ve birini diğerinden ayıramayacağınız, birbirinden güzel öyküler okuyorsunuz. Melisa Kesmez'in ise insanın içine işleyen bir anlatım tarzı var. Ben olayları işleyişine, anlatışına hayran kaldım. Öykülerin tamamı hayatın içinden. Bir o kadar da abartıdan uzak. Her öykünün sonunda keşke daha uzun olsaydı dediğimi hatırlıyorum.

Aslında sadece 110 sayfadan oluşan çok kısa bir öykü kitabı Bazen Bahar, buna rağmen dolu dolu hikayeler bir arada.

Her sayfasından inanılmaz zevk alacağınızı düşündüğüm bu öykü kitabını okumanızı öneririm. Bir sonraki Melisa Kesmez kitabın ise Nohut Oda olacak.

Yeni bir kitapta görüşmek üzere...

''Kalmak için gelmemişti. Kalmak için yaratılmamıştı. Bazı insanlara 'kal' demekle 'öl' demek aynı şeydi sanki.''

''Bir roman kahramanı mesela. Kitapta bir laf eder. Altı çizilecek cilalı cümlelerden değil ama, kendi halinde bir cümle. Bir tek sen cımbızlarsın onu kitabın kalabalığından. Sırf sana bir şey anlatır o cümle. Başka herkese susar.''

''Bir kayaya aşık olabilir mi insan? Olabilir. Bir ağaca sarılabilir. Bir taşı yanağından öpebilir. Bir derenin koynuna girebilir. Bir dağın elinden tutup uykuya dalabilir.''

''Hikayeler biterdi ya, bazen bir derenin iki tepelik arasında bayır aşağı akıvermesi gibi sessizce gidiverirlerdi, bazen de iç organların sökülür gibi sancılarla koparlardı senden.''

Ray Bradbury kitaplarıyla ilk defa Fahrenheit 451 adlı distopik eseriyle tanışmıştım. Bir çoğumuzda bu eseriyle tanımıştır yazarı. Yıllar geçti Fahrenheit 451 adlı kitabını okuyalı tabi ama Ray Bradbury tüm kitaplarını okumak istediğim yazarlardan birine dönüşmüş oldu. Cadılar Bayramı Ağacı ise baştan söylemek gerekirse elbette bir Fahrenheit 451 değil.

Cadılar Bayramı Ağacı Konusu
Cadılar Bayramı Ağacı, Cadılar Bayramı konulu kitaplardan ve sekiz erkek çocuğunun anlatıldığı bir hikayesi var. 

Cadılar Bayramı gecesi birbirlerinden korkunç kostümlerini giyerek şehrin kuytu bir yerinde, perili bir evin yolunu tutuyorlar. Arkadaşları Balbağı'nın tam bu sırada ortadan kaybolması üzerine Balbağı olmadan bir Cadılar Bayramı düşünemeyen çocuklar panik halinde arkadaşlarını aramaya başlıyor. Bu sırada yardımlarına eski perili evde yaşayan Bay Kefenyığını yetişiyor ve  çocuklara bir yol gösterici oluyor. Balbağı olmadan yarım sayılan bu ekip, arkadaşlarını bulmak için ellerinden geleni yapmaya hazır, maceradan maceraya koşuyorlar. Esrarengiz olaylar hiç bitmiyor.


Benim Yorumum
İthaki Yayınlarından çıkan Cadılar Bayramı Ağacı çocuk edebiyatına dahil olmuş bir kitap olsa da her yaştan insanın rahatlıkla okuyabileceği bir hikaye olduğunu söylemeliyim. Abartılı bir hayal gücü, tuhaf ve çocuklar için ürkütücü gelebilecek olayların hiç eksik olmadığı bir hikayesi var. Her şeyin mümkün olabileceği bir dünyaya inandırıyor sizi. Öğretici yönü de zaman zaman ağır basıyor.

Aynı zamanda bir çocuk kitabında olması gereken sadelik söz konusu. Hiç zorlanmadan rahatlıkla okuyabiliyorsunuz. Fantastik eserleri, macera kitaplarını sevenlerin beğeneceğini düşünüyorum.

Bizim kültürümüzde yer etmemiş bayramlardan Cadılar Bayramı ve bu nedenle bize biraz uzak geliyor. Dünyada çılgınlar gibi kutlanan bu bayramın ne anlama geldiğini ve geçmişini bilmiyoruz aslında. Bu kitap ise Cadılar Bayramının tarihi hakkında fazlasıyla bilgi veriyor. Mısır, Yunanistan, Roman gibi bir çok ülkeye farklı zamanlarda yolculuk ediyoruz aynı zamanda. 

Tüm bunlara rağmen mutlaka okunması gereken kitaplardan diyemiyorum. Bunun sebebi bir Cadılar Bayramı kültürünü bizim kültürümüzün bir türlü sindirememesi galiba. Bir Fahrenheit 451 değil en azından. Yinede Ray Bradbury tüm kitaplarını okumayı kafama koyduğumu ve bir sonraki Ray Bradbury kitabımın Mars Yıllıkları olacağını tekrar tekrar söylemek istiyorum.

Yeni bir kitapta görüşmek üzere...

Osmanlı Cadısı Tırnova, Manga gurubunun solisti olarak tanıdığımız Ferman Akgül'ün ilk kitabı. Kitap ilk olarak 2016 senesinde çıkmış aslında ben ise tamamen tesadüf eseri karşılaştım kitapla ve ismine kapılıp almaya karar verdim. Bu hikayeyi merak ettim açıkçası ve sadece bir iki saat sürdü kitabı bitirmem. Sadece 160 sayfadan oluşuyor zaten kitap ve içinde 10 hikaye yer alıyor. Kitaba da adını veren ''Osmanlı Cadısı Tırnova'' kitabın en uzun hikayesi ve bence en güzeliydi. Düğmeci'nin 'Sessiz ev'i, Bir Elemenin Anatomisi, İsimsiz Sevgili, Ben Ressam Tarık Sönmez, Siyah Beyaz Saray, Padişah İle Terzi, Bir Parça Umut, Piyanist Uşakla Piyanist Efendi! ve Uzun Şortlu Adam kitabın içindeki diğer hikayeler.

Fantastik kitap etiketiyle yayınlanan kitap, korku, gerilim gizem türlerini de içinde barındırıyor. Hikayeler fazlasıyla yaratıcı, oldukça farklı ve her birinden bir roman çıkar sanki.  Çizimler ise bence çok güzeldi. Bir çizgi roman falan okuyormuşum gibi hissettim. Özellikle kitabın kenarlarında bulunan çizimler kitabı çok farklı kılmış. Ayrıca Manga grubunun o havasını hissettiriyor bu çizimler.

 Mutlaka okuyun falan diyemem, eksiklerinde yok değildi ama farklı olduğunu söyleyebilirim. Sayfa sayısını doldurmak için hikayeler eklenmemiş , yada birbirini taklit eden hikayeler yoktu. Beklediğimden iyiydi açıkçası.

Yeni bir kitapta görüşmek üzere...

BÖYLE BUYURDU ZERDÜŞT KONUSU
Yıllarca dağda yaşamış ve kendisini insanlardan soyutlamış biri Zerdüşt. İnsanlara olan güvensizliğinden bir yılanı ve kartalın dostluğunu kabul ediyor. Geçen 10 yıldan sonra mağarasından çıkarak insanların arasına karışıyor ve tüm bildiklerini insanlara aktarmaya başlıyor. Şehir şehir dolaşıyor. İnsanların tuhaf bakışlarını görmezden geliyor ve bildiğini anlatmaktan, inandıklarını aktarmaktan hiç vazgeçmiyor.

Her bölüm hayata dair ayrı bir konudan oluşuyor ve kendi düşünceleri, öğütlerini birazda hikayeleştirerek anlatıyor. Her bölüm ''Zerdüş böyle dedi'' diyerek bitiyor. Alman filozof Friedrich Nietzche tarafından kaleme alınan ve kendisinin ''En derin eser'' dediği kitabı hayata dair bir çok şeyi eleştiriyor. Tüm inançları yok sayıyor, tanrıyı, dinleri, var olma nedenimizi, evreni sorguluyor, uzun uzun tartışıyor. ''Üstünisan'' kelimesini de fazlasıyla duyuyorsunuz. İnsan evriminin bir sonraki aşaması diyebiliriz buna ve her türlü zayıflığı, sığ düşünceyi, güçsüzlüğü eleştiriyor.

Felsefi yanı çok ağır basan bir kitap ve bu nedenle okunması zor kitaplardan. Üzerine biraz kafa yormak gerekiyor. Zamanında çok fazla eleştirilmiş eserlerden Böyle Buyurdu Zerdüşt. Beğeneni de çok, saçma bulanı da. Yine de düşünmek ve sorgulamak zorunda bırakıyor sizi. Karmaşık ifadelerde yok değil, bir felsefe kitabına göre ise fazlasıyla anlaşılır. Ben tekrar tekrar okusam da yetersiz kalırım gibi hissediyorum. Her satırında sorgulamak, uzun uzun düşünmek gerekiyor. Felsefe sevenlerin bir çoğu okumuştur bu kitabı, okumayanlarda okusun isterim. Farklı olana açık olan için tabi.

Bu arada son zamanlarda en çok alıntı paylaştığım kitaplardan biri oldu. Bir bu kadar da paylaşabilirim sanırım.

Yeni bir kitapta görüşmek üzere...

''Bir zamanlar şeytan bana şöyle dedi: Tanrılarında kendi cehennemleri vardır, insana olan sevgisi! Ve sonra dedi ki: Tanrı öldü, insana acıdığı için öldü!''

''Birçok şeyi yarım yamalak bilmektense, hiç bilmemek daha iyidir. Başkalarının düşünceleriyle bilgelik etmektense, kendi hesabına delilik etmek daha iyidir. ''

''İnsanlar arasında olmanın hayvanlar arasında olmaktan daha tehlikeli bulduğun zamanı hatırlıyor musun? İşte bu, terk edilmekti!''

''Kendine özgür mü diyorsun? Bir boyunduruktan kurtulduğunu değil egemen düşüncelerini işitmek isterim.''

''Çocuk istemek için kendini donatan bir adam mısın? Sorarım, zafere ulaştın mı? Kendi kendini zorladın mı? Duygularına hükmettin mi? Erdemlerinin efendisi oldun mu? Sorarım sana canım kardeşim. Yoksa arzun hayvanlıktan mıdır? Yoksa zina ihtiyacından mı? Yalnız kalmaktan mı, kendinle iyi geçinememekten mi geliyor yoksa?''

''İnsanları sevmiyorum. İnsan, bence oldukça eksik bir varlıktır. İnsanı sevmek beni yok edebilirdi.''

Suikast Sınıfı, yeni yeni okumaya başladığım manga serisi. Su anda serinin 2'inci kitabını okuyorum ve seri yaklaşık 20 ciltten oluşuyor. Serinin  yaklaşık 20 ciltten oluşmasını sorun etmeyenlerin ise kesinlikle pişman olmayacakları bir seri bana göre. Aslında bu seriyi ilk okumaya karar verme aşamasında çok kararsız kaldığımı da söylemeliyim. Hikayesi bir sınıfta geçiyor ve uzaylı bir öğretmen anlatılıyor. Duygularına göre yüzünün rengi dahi değişen tuhaf bir karakter. Kitap kapak tasarımları da bu duygu değişimlerine göre belirlenmiş. Her cildin kapağında Koro-sensei'nin bir yüz ifadesi yer alıyor. Koro-sensei karakterimizin ismi ve sınıftaki öğrenciler tarafından kendisine suikastlar düzenlenmeye çalışıyor. Hikaye tamamen bu konuya odaklanarak ilerliyor.

Böyle anlatılınca biraz saçma geliyor açıkçası. Bende iste tam bu nedenle uzun süre okumak konusunda çok kararsızdım. Ancak beklediğimin aksiye çok heyecanlı ve farklı bir hikaye beni bekliyormuş.

SUİKAST SINIFI KONUSU
Hikaye Kunugigaoka Orta Okulu 3-E sınıfında geçiyor. 3-E sınıfı okulun başarısız öğrencilerinin bir araya getirildiği bir sınıf ve diğer öğrencileri sözde çalışmaya teşvik etmek için kurulmuş. Notları düşük olan veya okulda soruna neden olan öğrencilerin bir araya getirildiği sınıfın şimdi tek amacı okulun öğretmenlerinden biri olan Koro-sensei'yi öldürmek.

Koro-sensei Ay'ın %070'ini yok eden ve Ay'ı hilal şekline getiren bir yaratık ve bir sonraki planı Dünya'yı ve insanlığı yok etmek. Gücü, zekası ve hızıyla hiç bir hükümetin ve askeri birliğin durduramadığı bu karakterin Japon hükümetinden tek isteği ise 3-E sınıfının öğretmeni olmak ve 1 yıl içerisinde öğrencilerine kendisini öldürebilecekleri fırsatlar tanımak. Kore-sensei'yi öldüren öğrencilere birde para ödülü var.

BENİM YORUMUM
Uzun bir seri Suikast Sınıfı ve serinin tamamını okuyabilir miyim bilmiyorum açıkçası ama ara ara alıp okumayı düşündüğüm ve devamını merak ettiğim bir manga serisi oldu benim için. İnanılmaz eğlenceli ve aksiyonun hiç eksik olmadığı bir seri. Her karakter kendi içinde ön planda ve serinin devamında da hikayenin içine giren karakterler geri planda kalmayacak gibi gözüküyor. Çizimlerine ise söyleyecek bir sözüm yok.

Serinin bu kadar çok tutmasının nedeni ise çok farklı bir konusu olması bence. Konusunu biraz araştırdığımda açıkçası biraz saçma gelmişti ve çok kararsız kalmıştım. İçine girdiğimde ise bu konudaki tüm düşüncem değişti gördüğünüz gibi.

Gerekli Şeyler mangalarına ise kötü bir yorum çıkmaz benden. Boyutlarını, çevirilerini çok beğeniyorum ve Gerekli Şeylerden çıkan ve çok okumak istediğim bir dolu manga serisi de sırada okunmayı bekliyor. All You Need İs Kill Öldür Yeter 1-2 ve Tokyo Gûl serilerine ise buradan ulaşabilirsiniz.

Yeni bir manga serisinde görüşmek üzere...