Kitap Kafka'nın büyük aşkı Milena'ya yazdığı mektuplardan oluşuyor. Kafka'nın ölümünden sonra yakması için arkadaşına verdiği mektuplar, arkadaşı tarafından kitap haline getirilmiş.
Sadece Kafka'nın Milena'ya gönderdiği mektuplara yer verilirken, Milena'nın mektuplarının nerede olduğu bilinmiyor. Bu nedenle bir tarafı eksik kalıyor bu hikayenin ve tek taraflı oluşu anlaşılmayı güç kılıyor. Sadece Kafka'nın mektuplarından oluşması biraz okumayı zorlaştırıyor. Bir yere kadar Milena'nın yazdıklarını tahmin etmeye çalışıyoruz.

Milena ve Kafka 1920 yılında tanışıyorlar. Milena bir çevirmen ve gazeteci olarak Kafka'nın öykülerini Çekçe'ye çevirirken ilişkileri arkadaşça başlıyor ve zaman içerisinde büyük bir aşka dönüşüyor. Milena'nın bir muhabirle evli olması, Kafka'nın ise birlikte yaşayacakları evi bile tuttuğu Julie ile nişanlı olması ilişkilerini yasak aşk yapıyor.

Milena ve Kafka'nın mektuplaşmaları yaklaşık 5 yıl sürüyor. Bu süre içerisinde sadece 3 kez görüşüyorlar. Mektuplarında hemen hemen her konuda konuşuyorlar. Özellikle farklı zamanlarda ikisinin de verem hastası olmaları sık sık mektuplarında yer buluyor. Bazı günler birkaç kez mektup gönderirlerken birbirlerine, bazen günlerce konuşmadıkları oluyor. Özellikle Kafka'nın sürekli değişen ruh hali, kararsızlıkları, karamsarlığı, güvensizlikleri hayatı hakkında farklı yönlerini öğrenmemize neden oluyor.

Kafka nişanlısından ayrılıyor ancak Milena kocasını bırakamıyor. Milena'nın arada kalmışlığı kocası ve Kafka arasında gelip gidişleri, mektuplarını okuyamasak da Kafka'nın yazdıklarından kendini belli ediyor. Birbirleri olmadan yapamadıkları gibi bir araya gelmemek için de özen gösteriyorlar.  Milena ve Kafka arasında geçenler günümüzde sıradan gibi gelsede yazıldığı dönem düşünüldüğünde tutkulu bir aşk öyküsü aslında. Tutkulu bir yasak aşkta diyebiliriz.

Kafka'nın kendine özgü üslubu bu mektuplarda fark edilse de, yazılış amacı çok farklı olduğu için edebi değeri sorgulanamaz diye düşünüyorum. Mektuplarının yakılmasını istediğine göre hiç bir zaman ortaya çıkmasını istememiş olsa gerek. Bu şekilde kitap haline getirilmesi ne derece doğru bilmiyorum ama iyi ki okumuşum diyerek bitiriyorum.

''Senin var olduğunu ve senin olduğun yerde, bütün öteki şeylerin yok olduğunu anlatmaya çalıştım.''

''Mesela neden senin odanda duran, sen sandalyende ya da çalışma masanda otururken, uzanırken, ya da uyurken, seni bütünüyle gören mutlu bir dolap değilim? Neden değilim?''

''Ah Milena Ah! Üstümdeki paltoyu dahi taşımaya üşenirken ben, bu dünyanın yükünü sırtımda nasıl taşıyayım?''

En önemli eseri kabul edilen Dönüşüm hakkındaki düşüncelerime buradan ulaşabilirsiniz.

Orhan Kemal'ın okuduğum ilk kitabı Evlerden Biri adlı romanıydı. Bu kez Küçük Adamın Romanı serisinin ilki olan Baba Evi'ni okuma fırsatı buldum. Serinin devamını Avare Yılları ve Cemile adlı  kitapları oluşturuyor. Bu kitabından sonra okuyacağım kitap büyük ihtimalle Serseri Milyoner adlı kitabı olacak ve sonra tekrar Küçük Adamın Romanı serisine devam edeceğim. Birbirinden bağımsız olarak da okunabileceği gibi yorumlar okusam da sırasıyla okumak tercihin gibi gözüküyor.

BABA EVİ KONUSU
Adını öğrenemediğimiz baş karakter Balkan göçmeni büyük bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geliyor. Doğduğu yıl babası Çanakkale Savaşında olduğu için dedesi bir oğlunun olduğunu telgrafla bildiriyor.

''Ben de dehr'in sitemin çekmeğe geldim dehr'e!''

Büyük bir evde kalabalık bir ailede geçiyor çocukluğunun bir dönemi. Babasının baskıcı yapısı, dayakla sağlamaya çalıştığı otoritesi olmasa her şey yolunda. Kendisi gibi başarılı bir okul hayatı olsun istiyor oğlunun. Küçük yaşta gösterdiği başarıların aynısını oğlundan da bekliyor.
Böyle geçen günlerin ardından yaşadıkları şehir düşman işgaline uğruyor. İç Anadolu'ya doğru yola çıkıyorlar ve Konya'ya yerleşiyorlar. Babası Kurtuluş Savaşına katılmak için şehirden ayrılıyor. Kardeşleri ve annesiyle, babasının yokluğunu fırsat bildikleri daha rahat bir dönem başlıyor.
Eski bir öğretmen olan annesi, babasının tam tersi bir karaktere sahip. Herkesle iyi anlaşan, kimseye yukarıdan bakmayan kişiliği ile herkes tarafından sevilen biri.

''Onun varlığında bana evimin dağılmamasını temin eden bir tılsım var gibi geliyor. Onu sevmediğim, ondan korktuğum, ondan süratle uzaklaşıp kurtulmak için can attığım halde, onu gene de, sırtımı dayadığım bir ağaç, yahut uçurumun kenarında sıkı sıkıya tutunduğum sağlam bir meşe dalı kadar kuvvetli buluyorum.''

Bir süre sonra yolları bir şekilde Adana'ya düşüyor ve baş karakterin en mutlu günleri de burada geçiyor. Cumhuriyetin kurulmasıyla baba Atatürk'ü hedef alan faaliyetlerde bulunuyor. Bu nedenle ülkeyi terk etmek zorunda kalıyor. Beyrut'a yerleşiyor. Kısa süre sonra ailesini de yanına alıyor. Farklı bir dil, bambaşka bir kültür içerisinde yaşam mücadeleleri bu şekilde başlamış oluyor.
Baba Avukatlık olan mesleğini yerine getirmek istiyor. Ancak kanunlar bunu izin vermiyor. Ellerinde kalan son parayla bir Lokanta açıyorlar ve Kardeşi Niyazi ile burada çalışmaya başlıyorlar. Bir süre sonra lokantada işler yolunda gitmiyor ve batırıyorlar.

''Gözlerim ayakkabılarıma kaydı, yanları patlamıştı. Bu tür postalları olan birinin hiçbir kızı sevmeye hakkı olmayacağını düşündüm.''

Babasının üzerindeki baskısı ise halen devam ediyor. Üstelik artık işsiz ve bir mülteci olarak iş bulmak çok daha zor. Bir yandan vatanına geri dönmek istiyor. Diğer yandan geçim sıkıntısı içinde fakirlik ve açlıkla boğuşuyorlar.
Babasını bir şekilde ikna ediyor. Vatanına ailesini arkasında bırakarak geri dönüyor. Baba baskısından kurtulmuş ve kendi kararları doğrultusunda hareket edebileceği hayatı da bu şekilde başlıyor.

''Ey açlık! Seni midemde, iliklerimde, kanımın küreyvelerinde duydum. Ve sen, benim iyi, benim şefik ve rahim olan soyum, insan soyu, sen ebedi tokluğu fethedeceksin!''

BENİM YORUMUM
Romanın kahramanı adını vermeden anlatıyor dediğime bakmayın. Bu kitap Orhan Kemal'in kendisi ve çevresindeki insanların hayatını anlattığı serinin ilk kitabı. Kendi hayatından çok ciddi etkiler taşıyor olması çok daha farklı bir gözle, merak içinde okumamın nedeni. Devam kitaplarını da en kısa sürede okumayı düşünüyorum.

 Devam eden milli mücadele yıllarının ardında açlığı, yoksulluğu, Türk insanının acılarını ve özlemlerini anlatıyor Orhan Kemal, Baba Evi adlı romanında. İnsanlığın en büyük sorunlarına değiniyor tek tek. Toplumsal sorunları, aile bağlarını ve eğitimin önemini vurguluyor. Açlığın birey ve aile üzerindeki etkilerini kendine özgü bir dille, sıcacık, sade ve akıcı bir üslupla anlatıyor. Özellikle yaşanılan dönemin kültürel, dini, ekonomik ve sosyal yapısına ışık tutuyor.

Nejat İşler oyunculuğu ve çalıştığı başarılı işlerle herkesin tanıdığı bir isim. Oyunculuğu ve oynadığı dizilerle tanımayanlar da sosyal medyadaki ünüyle tanıyorlardır onu. Aslında Nejat İşler sosyal medyada tanınıyor olmak için hiç bir şey yapmıyordur eminim. Ancak onun yerine, onun için bir şeyler yapanlar çok. Demek istiyorum ki onun fotoğrafını kullanıp, altını aforizmalarla dolduran hiç azımsanmayacak bir kesim var. Kendisine ait olanlarda yok değil tabi ki. Bu durum kontrolden çıkmış gibi. Böyle bir başarıyı istese yakalayamazdı. Bununla ilgili diyor ki.
''aforizma tarihindeki bütün laflar bana mal edilince, geçer akçe bir lavuk olmuşum.''

Nejat işler kitabında anılarını paylaşıyor. İsminin hikayesiyle başlıyor, dedesiyle birlikte geçirdiği günleri anlatıyor, sünnet anıları, 12 Eylül olayları, geçirdiği hastalıklar, okul hayatı, tek sevgilim Fenerbahçe diyor. Doktor dediği arkadaşı kitabın en eğlenceli bölümlerinden biri olabilir. Günlük lensle bir ay yaşayan bir arkadaş bu aslında, hiç bir şey göremiyor. Ama pek şikayetçi de değil gibi. Her erkeğin anlatmak için can attığı askerlik anıları da olmazsa olmaz tabi. Tezgah anıları ve ilk iş denemeleri de kitapta önemli bir yere sahip. Korsan CD kopyaladığından falan bahsediyor. Ama o herkesin kopyaladığı şeyleri kopyalamıyor. Gümüşlükte nasıl yaşamaya başladığını ve sonra nasıl yerleştiğini anlatıyor. Takım başkanlığından da bahsetmese olmaz tabi. Oyunculuğa nasıl başladığını, çektiği dizi ve film anılarından bahsediyor. Bir de babasıyla ilgili İşçisin Sen İşçi Kal anısını unutmamak lazım.

Nejat İşler sosyal medyada yer alan aforizmalar ününden çok memnun gözükmese de kitapta aforizmalar yok değil. Her anısının sonra bir tane yer alıyor. Aynı zaman da çocukluk, gençlik ve yakın zamana ait fotoğrafları da yer alıyor.
Kitap gelirlerinin tamamının Gümüşlük Spor'un geliştirilmesi için kullanılacağına kitapta da yer veriliyor. Gerçek Hesap Bu! Can yayınları tarafından 184 sayfa olarak, benim beğendiğim, güzel bir kapak tasarımıyla çıkartılıyor.

Ben kitabı keyifle okudum. Almaya karar verdiğimde bu derece akıcı bir kitapla karşılaşacağımı bilmiyordum. Sadece bir gecede bitireceğimi ise hiç düşünmüyordum. Anılarının kısa tutulduğunu ve merak edilenlerden çok ayrıntılı bahsedilmediğini düşünenlerde var ancak benim için yeterli ve olması gerektiği gibiydi. Nejat İşler hayatıyla ilgili önemli olayları abartmadan, dürüstçe, olabildiğince yalın ve sade anlattığını düşünüyorum. Kitabı okuduktan sonra aslında hakkında hiç bir şey bilmediğimi fark ettim. Böyle ilginç bir hayatla karşılaşacağımı tahmin etmiyordum.

Kitapların da genellikle hastalarının yaşadığı deneyimlerden yani gerçekte tıbbı vakalara dayanarak olayları Edebiyata dayalı olarak yorumlayan İngiliz nörolog ve yazar Dr. Oliver Sacks'a ait olan bir kitap  Karısını Şapka Sanan Adam'dan bahsedicim.
Bilindiği gibi yazar 82 yaşında Ağustos 2015 yılın da kanserden ölmüştü. Geriye ise basılmış 13 kitap bıraktı.
Kitabın için de 24 hastanın yaşadıkları, testlere verdikleri cevaplar anlatılmakta ve çok ilginç vakalardan oluşmakta. Kitap Kayıplar, Aşırılıklar, Seyahatler ve Basitin Dünyası olarak 4 bölüme ayrılmış.

Kitaba ismini de veren ilk hasta ise bir müzik profesörü olan Dr. P. Üniversite de ders veren yetenekli biri. Ancak zaman la bir şeylerin ters gittiğini fark ediyor. Belirgin özellikleri olmayan öğrencilerini tanıyamıyor. Yüzler farklılaşıyor. İnsanları bazen yürüyüşüne göre bazen de ses tonlarıyla ayırt edebiliyor. Esprili ve konuşkan olması kaldığı zor durumlardan kurtarıyor onu. Etrafındaki insanlar onun şaka yaptığını düşünüyor. Bir şeylerin ters gittiğini anlayan Dr. P bir nörolog'la tanışıyor. Nörolog ilk başta bir sorun olmadığını düşünüyor ancak sonra bazı testlerden geçirmesi gerektiğini anlıyor. Eline bir gül veriyor ve onu tanımlamasını söylüyor. Sonra bir eldiven veriyor. Duyduğu cevaplar ise duyması gereken cevaplar olmuyor. Sonra karısını yanında getirdiği şapka sanıyor ve karışını kafasından tutup giymeye şapka gibi giymeye çalışıyor. Sonra evine gidiyor ve evinde de bazı testler uyguluyor. Evindeki duvarlarda asılı yakınlarıyla çekilen fotoğraflar da bir çok kişiyi ayırt edemiyor mesela. Sonra aynı zaman da iyi ressam olan Dr. P kendi yaptığı resimlerde hastalık ilerledikçe farklılık gösteriyor. Hastalık ilerlemeden önce somut iken, hastalık ilerlemeye başladığın da soyutlaşıyor.
Görsel bütünlük olmadığı taktirde ne durum da oluyor insan. Dr.P ise bu durumu müzikle birlikte yenmeye çalışıyor.  Hayatını aynı şekilde yaşamaya devam ediyor.
Kitabın için de bunun gibi bir çok ilginç hasta var. Bu konulara biraz ilginiz var okumalısınız. Ayrıca yabancı bir çok kelime olsa da bunlar herkesin anlayabileceği bir şekil de anlatılmış. Aynı zaman da akıcı bir şekilde hikayeleştirilmiş. Umarım sizde beğenirsiniz.

Bir önceki yazım olan Babamı Beklerken kitap yorumuma buradan ulaşabilirsiniz.