2014 yılında hayatını kaybeden Nobel Edebiyat Ödüllü yazar Gabrıel Garcia Marquez'in yayınlanan son kitabı Benim Hüzünlü Orospularım hüzünlü ve romantik bir hikayeyi konu alıyor. 90 yaşında bir gazete köşe yazarının aşkı çok geç yaşta tatması anlatılıyor. Bu yaşlı adamın son yaş gününde kendine bir ödül vermek istemesi üzerine genç, bakire bir kadınla beraber olmaya karar veriyor. 14 yaşında okuma yazması dahi olmayan genç bir kız ile olan tuhaf birliktelikleri de böyle başlıyor.

Hayatı boyunca hiç evlenmemiş bir adam. Duygusal ilişkileri hatta parasını vermediği hiç bir ilişkisi olmamış. Bu kızdan ise o kadar çok etkilenmiştir ki gözü ondan başkasını görmez olur. Kıza bir İspanyol romanındaki Delgadina ismini verir ve okuyucu kızın gerçek adını hiç öğrenemez. Kızı sadece uyurken görür, bir kez dahi konuşmazlar ve izlemekle yetinir. O uyurken hayaller kurar, hikayeler, masallar okur ve yeri gelir saçlarını okşar. Delgadina ile 90 yıla sığdırılmış bir hayatın muhasebesi de böyle başlar. 90 yaşında kendini yeni yeni tanır, boşa geçen yılların, geçmişinin muhasebesi başlar. Mutluluğu, huzuru, kıskançlığı, yaşama sevincini, umudu ve aşkı yeni yeni keşfetmeye başlar. 

Yazarı ilk kez okuyacaklar için ise bu kitabın doğru bir tercih olmayacağını düşünüyorum. Kitabın ismini görenler biraz ön yargıyla yaklaşıyor sanırım. Erotik bir hikaye söz konusu değil. Böyle bir yanılgıya kapılmanızı hiç istemem. 90 yaşında yaşlı bir adamın 14 yaşında genç bir kıza aşık olması dediğimde kabul edilemez bir hikaye söz konusuymuş gibi görünse de fiziksel bir aşk hikayesi gibi anlaşılmamalı. Boşa geçen yılların ve bu yaşlı adamın kendini hayatının son zamanlarında yeni yeni keşfetmesini okuyoruz aslında.

Hikaye 90. yaş gününden başlayarak kendi hikayesini anlatması şeklinde ilerliyor. Romanın ilk sayfalarında yaşlılık ile ilgili düşünceleri ve bu süreçte yaşadıkları anlatılıyor. İlerleyen sayfalarda gençlik yılları, hayatı ve en önemlisi yalnızlığını okuyoruz. Sadece 90 kusur sayfaya sığdırılmış kısacık bir kitap ama içinde bir çok anlamda barındıran bir kitap bana kalırsa. Bununla birlikte bazı söylemlerin hoşunuza gitmeyeceğine inanıyorum. Bu hikayeye nereden baktığınızla alakalı elbette. Reşit olmayan kızların genel evlerde çalıştırılması yada 90 yaşında bir adamın hala tek derdinin bir genç kızla birlikte olmak istemesi olarak da bakabilirsiniz sonuçta. Hikayenin temeline inebilirseniz başka anlamlar bulabilirsiniz hikayede. 

''Ev kendi küllerinden tekrar doğuyordu, Bense Dalgadina'nın aşkının içinde, ömrümde daha önce hiç tanımadığım bir yoğunluk ve mutluluk yaşayarak yelken açmış gidiyordum.. ''

''Kimse aldatmasın kendini, sakın, sanmasın  ki daha uzun sürecek beklediği hayat, daha önce gördüklerinden. Çünkü hepsi aynı hızla geçip gidecek. ''

''Dönüp arkama baktığımda, açık denizde birbirlerinden ayrılan iki geminin yürek parçalayan iç çekmeleriyle, ötekinin uzaklaşıp gittiğini görüyordum. ''

''Çok küçükken duymuştum, bir insan öldüğünde uzamış saçlarının içinde kuluçkaya yatan bitler yastıkların üzerinden korku içinde kaçışıp aileyi rezil ederlermiş.''

Benim Hüzünlü Orospularım, dili oldukça sade ve akıcı bir kitap. Sıkmadan bir çırpıda okunabilecek türden. Bir Kırmızı Pazartesi etkisi yaratmıyor elbette ancak Gabrıel Garcia Marquez kitapları arasında okunması gereken kitaplarından biri oldu benim için. Yazarın okuduğum ilk kitabı Mavi Köpeğin Gözleri adlı bir öykü kitabıydı. Buradan ulaşabilirsiniz. İkinci kitabı ise etkileyici anlatımıyla hayran kaldığım romanlarından biri olan Kırmızı Pazartesi olmuştu. Zaman içerisinde diğer kitaplarına da blogumda yer vermeyi düşünüyorum.

Yeni bir kitapta görüşmek üzere...

Mavi Köpeğin Gözleri, Gabriel Garcıa Marquez'in 1947 ve 1955 yılları arasında yazdığı 14 öyküsünden oluşan bir öykü kitabı. Yüzyıllık Yalnızlık ve Kolera Günlerinde Aşk gibi eserler ile bilinen ünlü yazarın, bu eserlerinden önce yazdığı öykülerinden oluşmaktadır. İsmini de içindeki bir hikayeden alan kitap 144 sayfadan oluşuyor.

Özellikle bu öykülerin bir ortak yanı varsa buda hiç kuşkusuz zaman kavramına hiç yer vermemesi olsa gerek. Öykülerinde masal ile gerçeklik arasında kalabiliyor ve bazen anlamlandıramıyorsunuz. Zaten bu öykü kitabının ismini dahi okuduğunuzda bir kalıyorsunuz ve tekrar okuyorsunuz. İlk okuduğunuzda zor geliyor doğrusu. Gabriel Garcıa Marpuez okuyucusu bu duyguyu iyi bilir diye düşünüyorum. İşte okuduğunuz her öykü de belki de her sayfada aynı bu hissi tekrar tekrar yaşıyorsunuz.

''Geceleri uykusuzluğun iğneleri gözlerine batarken herhangi bir cazibesi olmayan, sıradan bir kadın olmayı diler olmuştu. Odanın dört duvarı arasındaki her şey kendisine düşmandı adeta. Uykusuzluğun, derisinin altına ve kafasına yayılıp ateşini yükselttiğini, saç köklerine kadar yandığını hissederek çaresizliği kapılıyordu. Sanki damarlarında minnacık ve sıcak böcekler yaşıyordu ve bunlar her gün gece yarısından sonra uyanıp fiziksel güzelliğinin bulunduğu bu bereketli balçığın içinde, dudak uçuklatan bir derialtı macerasına atılmışlar gibi oynak ayaklarını patırdatarak koşuşturuyorlardı.''

Gabriel Garcıa Marquez'e ait olan bu öykü kitabının içinde benim dikkatimi çeken sizinde seveceğinizi düşündüğüm bir çok öykü var. Çullukların Gecesi bu öykü kitabını okuyan birçok kişinin favorisidir sanırım. Çulluklar tarafından gözleri oyulan üç adamın hikayesinin anlatıldığı bu öykü. Yazarın Yüzyıllık Yalnızlığa dahi değişmem dediği öyküsü oluyor aynı zaman da.

Kitaba ismini de veren Mavi Köpeğin Gözleri adlı öykü ise hiç bir zaman gelmeyecek olan bir adamı bekleyen bir kadın. Tabi okuduğunuzda bu kadar basit olmadığını görüyorsunuz. 
Doğduğu günden itibaren hareketsiz bir şekilde yatan. Ölüm ile yaşam arasında kalan ve en kötüsü günleri bir tabutta geçen bir gencin öyküsü var. Aynı zaman da kitaptaki ilk öykü. Belki de bu nedenle beni en çok etkisi altına alanlardan biri olduğunu söylemeliyim.

Portakal ağacı ve onun ekşi, serinlik veren tadı. Boyut değiştirme. Toprak yiyen karakterler. Öldüğünü ve çürümeye başladığın her anı hissetmek. Bir şekilde birbirleri ile bağlantılı olan öyküler. Bu öykülerin tamamını dikkatli bir şekilde okuyan her okur, öyküler arasındaki bağlantıları fark ettiğinde hayrete düşecek eminim.

Ortak noktalardan biraz daha bahsetmek gerekirse,  hiç kuşkusuz diğer bir ortak nokta Ölüm olurdu. Sonrasında ise Arafta kalan karakterler ve belirsiz olaylar. Sıradan kahramanların büyülü, masalsı, belki de aslında gerçek olan hayatları diye biliriz.